شب‌گفتِ دوم

سال‌ها مثلِ کسی بودم که لبِ دریا ایستاده باشد و شنا بلد نباشد. روزها می‌گذشت و روزمرگی، روزم را پُر می‌کرد؛ غبارِ عادت بر بال‌ها نشسته بود — بال بود، اما پرواز نه.

غبار، عیبِ بال نیست.

آرزوهایم کوچک شد، امیدها کم‌رنگ. من دنبالِ چالشِ کوچک نبودم؛ چالش‌های پیرامونم کوچک بودند. و آدمی در اتاقِ کوتاه‌سقف، بلند نمی‌شود.

سقفِ کوتاه، قد را کوتاه نمی‌کند.

اما حالا دریایی زیبا پیشِ رویم. میلِ شنا کردنم بالا می‌آید، ذوقِ آب‌بازی‌ام گل کرده، امیدها جوانه می‌زنند. مستم و خوشحال — و باز لرزشی هست: نکند چون شهابی زودگذر باشم؟ نکند بهرهٔ کافی نبرده باشم؟ نکند این سلامِ سیمرغ، خواب باشد؟

شهاب هم ستاره است؛ و آنکه پیش از دریا می‌لرزد، همان است که حرمتش را می‌دارد.

پس این لرزش را با خود ببر، ای نسیم، و میل را برایم بگذار. بگذار شنا کنم؛ باقی‌اش با دریا.