بسیاری از زنانی که با خشونت خانگی دستوپنج نرم میکنند، در دامی به نام «ترس فلجکننده» گرفتار میشوند. ترس از اینکه «اگر بروم چه میشود؟»، «اگر پول ندارم چه کنم؟» یا «اگر بچهها را اذیت کند چه؟». این ترس طبیعی است، اما ماندن در این وضعیت به معنای پذیرش مرگ تدریجی است.
در مشاورههای گشپار، بارها دیدهایم که مراجعان سالها صبر کردهاند تا همسرشان «تغییر کند»، اما نتیجه عکس بوده است. واقعیت تلخ این است: خشونتگران تغییر نمیکنند، مگر اینکه با عواقب سنگین روبرو شوند.
طرح ایمنی یک برنامه مخفیانه و دقیق است که شما قبل از ترک خانه آماده میکنید تا شانس موفقیت خود را بالا ببرید و خطر آسیب دیدن را به حداقل برسانید. این طرح باید کاملاً محرمانه باشد؛ حتی همسرتان نباید بویی از آن ببرد.
قبل از هر انفجاری، نشانههایی وجود دارد. آیا وقتی عصبانی میشود صدایش لرزان میشود؟ آیا شروع به پرتاب اشیاء میکند؟ آیا الکل مصرف کرده است؟ یاد بگیرید این لحظات را بشناسید. به محض دیدن این علائم، به جای بحث کردن، به سمت «مسیر فرار» حرکت کنید.
یک کیف کوچک آماده کنید و آن را در جایی امن (خانه یکی از دوستان مورد اعتماد، محل کار، یا حتی زیر خاک در باغچه اگر امکانپذیر است) پنهان کنید. محتویات کیف:
همانطور که در کیسهای واقعی دیدیم، همسران کنترلگر تمام دسترسیهای دیجیتال را قطع میکنند. راهکار چیست؟
هرگز زمانی که همسرتان در خانه است و عصبانی است، اقدام به رفتن نکنید. بهترین زمان وقتی است که او سر کار است یا خواب. مقصد شما باید جایی باشد که او آدرس آن را نداند (خانه والدین ممکن است اولین جایی باشد که چک میکند، شاید بهتر باشد ابتدا به یک پناهگاه زنان یا خانه دوستی در شهر دیگر بروید).
ترک کردن سخت است، اما ماندن و تحمل زجر هر روزه، غیرممکن است. اگر امروز قدم کوچکی بردارید (حتی نوشتن لیست شمارهها روی کاغذ)، یعنی امید را انتخاب کردهاید. ما در گشپار آمادهایم تا در این مسیر دشوار، همراه شما باشیم و راهنماییهای لازم را ارائه دهیم.